ขอชื่นชม

Posted by KwamRak on 08.2012 [ Ghost ] 0 trackback

ข่าว คลิปผีเด็กแว้นเบิ้ลมอไซ

Posted by KwamRak on 10.2012 [ Ghost ] 0 trackback

The Shock FM 101 ย้อนหลัง 14 8 2012

Posted by KwamRak on 15.2012 [ Ghost ] 0 trackback
 

The Shock FM 101 ย้อนหลัง 14 8 2012

The Shock FM 101 ย้อนหลัง 11 8 2012 เดินสาย

Posted by KwamRak on 12.2012 [ Ghost ] 0 trackback
 

the shock ย้อนหลัง วันพุธที่ 25 กรกฎาคม พ.ศ 2555 (เดินสายสำรวจวิญญาณ)

Posted by KwamRak on 26.2012 [ Ghost ] 0 trackback
 

รายการ คนอวดผี ย้อนหลัง วันที่ 30 5 2012

Posted by KwamRak on 01.2012 [ Ghost ] 0 trackback
 

รายการ คนอวดผี ย้อนหลัง วันที่ 30 5 2012

วิญญาณลูกสาว 5 ขวบ เข้าร่างทรงบอกพ่อไม่ได้ถูกไฟดูดตายแต่มีคนแกล้ง

Posted by KwamRak on 06.2012 [ Ghost ] 0 trackback
จากรณี น.ส.ชนิตา ทรงโฉม อายุ 29 ปี ถูกไฟฟ้าดูดขณะกำลังตากผ้าและมีกระแสไฟฟ้ารั่วมาตามเส้นลวดราวตากผ้า และ ลูกสาว วัย 5 ขวบ เห็นแม่ถูกกระแสไฟฟ้าดูดจนล้มลง จึงวิ่งเข้าไปช่วยจนถูกกระแสไฟฟ้าดูดเสียชีวิตตามแม่ไปด้วย เหตุเกิดภายในห้องเช่า เลขที่ 2/58 ซ.สัตหีบสุขุมวิท 25 ก ม.4 ต.สัตหีบ อ.สัตหีบ จ.ชลบุรี ที่ผ่านมานั้น

ความคืบหน้าล่าสุด เมื่อเวลา 18.00 น. วันที่ 6 เม.ย. ได้รับการเปิดเผยจาก พ.ต.ท.รัฐภาค โสภาพ พนักงานสอบสวน สภ.สัตหีบ เจ้าของคดีว่า นายทรายทอง สานุสันติ์ อายุ 29 ปี สามีของผู้ตายได้โทรศัพท์มาแจ้งให้ทราบว่า หลังเกิดเหตุแล้วลูกสาวได้มาเข้าร่างทรง บอกว่าไม่ได้ถูกไฟดูดเสียชีวิต และสาเหตุที่เสียชีวิตลูกสาวยังบอกอีกว่ามีคนแกล้ง จึงอยากให้เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ช่วยตรวจสอบข้อเท็จจริงให้ด้วย และตนมั่นใจว่าการเสียชีวิตของภรรยาและลูกสาวน่าจะมีอะไรแอบแฝงอย่างแน่นอน เนื่องจากที่ผ่านมาภรรยามักมีปากเสียงกับข้างห้องอยู่เป็นประจำ ซึ่งราวตากผ้าที่ดูดภรรยา และบุตรสาวจนเสียชีวิต มีมาตั้งแต่ก่อนเข้ามาอาศัยอยู่ ที่ผ่านมาทุกครั้งที่ภรรยาซักผ้าก็จะใช้เส้นลวดที่ขึงไว้ระหว่างเสาอากาศ 2 ต้น เป็นที่ตากผ้า แต่ไม่เคยปรากฏว่าถูกไฟดูดแม้แต่ครั้งเดียว จึงไม่ทราบว่า ภรรยาและบุตรสาวถูกไฟที่รั่วไหลมาตามเส้นลวดดูดจนเสียชีวิตได้อย่างไร

จากนั้นพนักงานสอบสวนฯ ได้เชิญตัว น.ส.ทิพย์ ผู้พักอาศัยอยู่ห้องข้างเคียงมาสอบสวน ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจยังไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลการสอบสวนได้ เนื่องจากเกรงจะเสียรูปคดีและเป็นเรื่องละเอียดอ่อน ซึ่งผู้บังคับบัญชาได้สั่งการให้สอบสวนอย่างตรงไปตรงมาและให้ความเป็นธรรมกับทุกฝ่าย

ดวงวิญญาณซานติก้า : บันทึกลึกลับ

Posted by KwamRak on 14.2012 [ Ghost ] 0 trackback

คนอวดผี - 4 Jan. 2012

Posted by KwamRak on 06.2012 [ Ghost ] 0 trackback

คนอวดผี - 21 Dec. 2011

Posted by KwamRak on 23.2011 [ Ghost ] 0 trackback

รายการ รู้จริงป่ะ ช็อก ย้อนหลัง วันที่ 16 12 2011

Posted by KwamRak on 16.2011 [ Ghost ] 0 trackback

บันทึกลึกลับ - 16 Dec. 2011

Posted by KwamRak on 16.2011 [ Ghost ] 0 trackback

คนอวดผี - 7 Dec. 2011

Posted by KwamRak on 08.2011 [ Ghost ] 0 trackback

โพธิ์บางแพรก ( น่ากลัว )

Posted by KwamRak on 07.2011 [ Ghost ] 0 trackback

โพธิ์บางแพรก ( น่ากลัว )

วันที่ 07 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ปีที่ 21 ฉบับที่ 7678 ข่าวสดรายวัน


โพธิ์บางแพรก

คอลัมน์ ขนหัวลุก
ใบหนาด

"วิจิตร" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากโพธิ์ผีสิง

สมัยเด็กๆ ผมอยู่สวนบางแพรก นนทบุรีนี่เอง ใกล้ทั้งคุกและวัดที่เขาลือว่าผีดุบรรลัย สาเหตุเพราะมีนักโทษประหารที่โดนยิงเป้า ญาติๆ รับศพแล้วก็มักจะนำไปเผาที่วัดบางแพรกนั่นละครับ พวกเด็กๆ รู้ข่าวแทบไม่อยากเดินผ่าน ถ้าจำเป็นต้องผ่านก็ไม่ยอมหันไปมอง

จากนักโทษประหารก็มาเจอผีต้นโพธิ์กลางซอย!

ผมเห็นต้นโพธิ์นั่นมาแต่เด็กแล้ว ใหญ่โตเหลือเชื่อ กิ่งก้านสาขาร่มครึ้มติดสวนป้าฮวย แถวนี้ไม่มีบ้านเรือนอยู่ใกล้ๆ แต่มีผ้าเหลืองผ้าแดงครึ่ดที่โคนต้น ธูปเทียนกับตุ๊กตาดินเผาแก้บนเกลื่อนกลาด บางทีตอนเย็นๆ ยังเคยเจอธูปที่ยังจุดส่งควันลอยกรุ่น...บรรยา กาศเงียบเชียบ ชวนให้เยือกเย็นใจพิลึก บอกตรงๆ ว่าผมถึงกับขนลุกซ่า รีบเผ่นกลับบ้านทันที

ร่ำลือกันว่าผีดุชะมัด เดี๋ยวคนนั้นโดนหลอก เดี๋ยวคนนี้เห็นผีซึ่งๆ หน้า ทั้งยืนอยู่ที่โคนต้น ทั้งนั่งห้อยขาอยู่ที่กิ่งโพธิ์ หัวเราะเสียงแหบโหยเยือกเย็นจนแทบจะขวัญหนีดีฝ่อตาย

โอ๊ย! ผีอะไรจะดุร้ายปานนั้น ทั้งที่ไม่เคยได้ยินว่ามีใครไปผูกคอตายที่นั่นมาก่อนเลย!

"ผีประจำต้นไม้น่ะซี" ป้าฮวยมีเรื่องขู่เด็กจนได้ "ยิ่งต้นไม้ใหญ่ๆ อย่างต้นโพธิ์นี่น่ะผีดุนักเชียว จะได้ป้องกันไม่ให้ไอ้พวกหัวขโมยดอดเข้าสวนข้าไงล่ะ"

คราวนี้มีคนถูกผีหลอกเป็นชุดๆ เลยครับ

น่าแปลกตรงที่เห็นผีลงต้นไม้มั่ง ขึ้นต้นไม้มั่ง! ฟังแล้วน่ากลัวชะมัด เพราะมันหลอกหลอนไม่เลือกกลางคืนกลางวัน คนเล่าบอกว่าเดินตอนเย็นๆ ได้ยินเสียงยอดโพธิ์ดังซู่ซ่าทั้งๆ ที่ไม่มีลมพัด พอยืนงงเท่านั้นแหละ เสียงกราว...ซ่า...ครืน...ตามด้วยเสียงตุ๊บ! เมื่อผีตกลงมาถึงพื้นดิน

ถามว่าเห็นอะไร? ก็มีทั้งเห็นร่างดำๆ ยืนจังก้า ตาลุกโพลง แดงก่ำปานแสงไฟ...มีทั้งบอกว่าไม่เห็น เพราะได้ยินเสียงกราว...ซ่า...ก็เผ่นอ้าวไม่คิดชีวิตแล้ว!

ลุงขำ-ผัวป้าฮวย ช่วยปลอบขวัญเด็กๆ ให้คลายใจว่า

"ไม่ใช่ผีสางที่ไหนหรอก ตะกวดน่ะ! พวกมันสิงสู่อยู่บนต้นโพธิ์นั่นมาหลายสิบปีแล้ว สมัยข้าเด็กๆ ก็เคยเห็น บางวันมันไล่กัดกันจนหล่นลงมา เสียงซู่ๆ ซ่าๆ ไอ้พวกคนขวัญอ่อนผ่านมาพอดีก็เลยเผ่นกันหูดับเพราะคิดว่าโดนผีหลอก! อย่าทำตาขาวไม่เข้าท่าเลยวะ"

พวกเราสบตากัน พยักหน้าหงึกๆ เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งทั้งนั้นแหละ โธ่! เด็กๆ ที่ไหนจะไม่กลัวผีล่ะครับ? เดี๋ยวโดนหลอกเข้าจังๆ มีหวังตัวสั่นเป็นลูกนก ขาแข็งวิ่งไม่ออก...หรือไม่ก็ขาดใจคาที่เลย! บรื๋อออ...

แต่แล้ววันดีคืนร้าย ผมกับเพื่อนอีกสองคนก็โดนดี...คือโดนผีต้นโพธิ์เล่นงานเข้าจนได้ซีน่า!

เย็นนั้นโรงเรียนเลิกแล้ว ผมเลยเถลไถลเล่นหยอดหลุมกับเพื่อนๆ เพลินไปหน่อยกว่าจะหิ้วกระเป๋าเดินทะร่อทะแร่กลับบ้านได้ก็เกือบค่ำ ยังดีที่มีเจ้าอ๊อดกับเจ้าเบี้ยวบ้านใกล้ๆ กันร่วมทางมาด้วย

ใกล้จะถึงต้นโพธิ์ใหญ่ทะมึนแทบจะปิดฟ้า ลมหนาวพัดซ่า...เล่นเอาชะงักกึกกันทุกคน แหงนดูความร่มครึ้มน่ากลัวแล้วต้องกลืนน้ำลาย พยักหน้าพากันเดินต่อไปช้าๆ ใจคอเต้นตึ้กตั้กเต็มที่

จู่ๆ สรรพสิ่งก็ตกอยู่ในความเงียบกริบกะทันหัน!

ลมไม่พัด ใบไม้ไม่ไหว สวนป้าฮวยคล้ายสวนร้างเยือกเย็นน่าวังเวงใจ ผมต้องกลืนน้ำลายอีกครั้ง แข็งใจเดินต่อขาสั่นๆ ท่องอิติปิโสภควา ที่เชื่อกันว่าเป็นคากันผีผิดๆ ถูกๆ อยู่ในใจ ทั้งท่องแบบเดินหน้ากับถอยหลังยุ่งไปหมด...แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัว

"กราว...ซ่า...ครืน...!!"

เสียงดังมาจากยอดโพธิ์ ผมนึกถึงคำพูดของลุงขำที่บอกว่าเป็นตะกวด แต่เสียงเขย่าขวัญดังโครมๆ ลงมาไม่หยุดหย่อน สะท้านสะเทือนเข้าไปถึงหัวอกหัวใจของพวกเราทุกคน...ลงเอยด้วยเสียงทึบๆ ดังตุ๊บ!

เกือบจะถอนหายใจอย่างโล่งอกอยู่แล้ว ก็พอดีมองเห็นร่างดำๆ ที่กองกับพื้นโคนต้นโพธิ์ที่มีรากพ้นดินขึ้นมาแผ่ไปรอบๆ แล้วจู่ๆ ร่างนั้นก็ลุกพรวดพราดขึ้นมายืนจังก้า ผมยาวสยายเต็มบ่า นัยน์ตาแดงจ้าปานแสงไฟจ้องเขม็ง...

ผมรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าโครมลงกลางหัว แก้วหูลั่น เปรี๊ยะ ม่านตาลายพร่า แผดร้องเสียงหลงก่อนจะโกยอ้าวไม่คิดชีวิตในบัดดล!

ผีแม่ม่าย

Posted by KwamRak on 05.2011 [ Ghost ] 0 trackback
 

ผีแม่ม่าย

วันที่ 05 ธันวาคม พ.ศ. 2554 ปีที่ 21 ฉบับที่ 7676 ข่าวสดรายวัน

ผีแม่ม่าย

ขนหัวลุก
ใบหนาด

"ท้อปกัน" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากห้องเช่าแถวหัวลำโพง

หลังจากเปิดเทอมได้ไม่นาน ก็มีข่าวว่าทางการจะเข้มงวดกวดขันกับเจ้าของหอพักต่างๆ ที่เอาเปรียบผู้เช่า ซึ่งส่วนมากเป็นนักศึกษาจากต่างจังหวัด โดยเรียกเก็บเงินล่วงหน้าถึง 2-3 เดือน แต่เมื่อจะย้ายออกกลับ ไม่ยอมคืนเงินมัดจำให้

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงชีวิตตัวเองเมื่อสิบกว่าปีมาแล้ว ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดที่มาเช่าห้องพักหน้าสถานีรถไฟกรุงเทพฯ หรือเรียกง่ายๆ ว่าหัวลำโพงนั่นเอง

ฝั่งตรงข้ามมีซอกซอยคดเคี้ยว มีร้านค้า แผงลอย โรงแรม ศาลเจ้า ลานจอดรถ หอพัก ห้องแบ่งเช่า...มีผู้คนคึกคักแทบทั้งวันทั้งคืน หลากหลายอาชีพ ทั้งพนักงาน, คนงาน, พ่อค้าแม่ขาย, โสเภณี, แมงดา และขอทาน

นักเรียนนักศึกษา นักท่องเที่ยวมาเช่าห้องถูกๆ อยู่ เช้าออก กว่าจะกลับก็ตกเย็นหรือกลางค่ำกลางคืน ดูแล้วค่อนข้างมั่วเอาการ

ห้องพักผมเป็นตึกเก่าๆ ชั้นล่างก่อด้วยผนังปูน ผมอยู่ชั้นสอง ผนังเป็นไม้อัดจนถึงเพดานแต่มีรูโหว่หลายแห่ง ห้องข้างๆ อุดด้วยดินน้ำมันบ้าง แขวนปฏิทินบังบ้าง หาอะไรมาปิดด้วยเทปกาวบ้าง เพื่อป้องกันคนสัปดนแอบดูกิจกรรมที่เขาไม่อยากให้ใครเห็นน่ะซีครับ

ด้านในสุดเป็นห้องน้ำรวมที่มักจะแน่นเป็นประจำ!

ในห้องค่อนข้างทึบ แม้จะมีหน้าต่างเปิดไปทางลานจอดรถก็ตาม ผมต้องหาซื้อเครื่องใช้ไม้สอยที่จำเป็น เช่น โต๊ะ เก้าอี้ ที่นองฟองน้ำปูบนเสื่อน้ำมัน ตู้พลาสติกใส่เสื้อผ้า กระติกน้ำร้อน หม้อหุงข้าว แก้วและถ้วยชาม เป็นต้น

วันแรกผมก็เห็นข้อความต่างๆ ที่ขีดเขียนไว้ข้างฝาด้วยลายมือแตกต่างกันไป

"จงฟังความรู้สึกของผู้คน...ไม่ใช่ฟังคำพูด"

"คนโง่ชอบพูด คนฉลาดชอบฟัง"

"คนจะเชิญให้ท่านติ ทั้งๆ ที่ใจจริงเขาอยากให้ท่านชม"

นอกจากนี้ยังมีอีกมากมายครับ ผมเห็นแล้วอดคิด อดขำไม่ได้ ถ้าโดนใจก็ลอกลงสมุดบันทึก...แน่ใจว่าคนที่มาเช่าห้องอยู่ก่อนหน้านั้นคงจะมีนักคิดนักฝันหลายคน อย่างน้อยก็เป็นนักอ่าน หรือไม่ก็เป็นคนเหงา ใครมาอยู่ต่อได้เห็นเข้าก็เขียนเพิ่มเติมขึ้นเรื่อยๆ

มีอยู่ข้อความหนึ่งเขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน ลายมือผู้หญิง

ปลอบใจแม่ม่าย

"ยามสาวอยากมีผัว เหตุเพราะกลัวจะขึ้นคาน

มีผัวไปนานนาน ชักรำคาญเหมือนตาปลา

เป็นม่ายผัวตายจาก เหมือนถูกพรากดวงชีวา

ส่างโศกจึงพบว่า ชักเข้าทีดีเหมือนกัน

อิสระและเสรี เพราะไม่มีสิ่งผูกพัน

ชีวิตที่เหลือนั้น ร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นของเรา"

ผมอ่านแล้วอดยิ้มไม่ได้ คนเขียนแต่งเองหรือลอกใครมาไม่รู้ คิดว่าเป็นผู้หญิงที่เช่าห้องเขียนทิ้งไว้ คงจะปลงๆ ชีวิตได้แล้วละมั้ง? ผมจัดการคัดลอกเพื่อกันลืม...แต่บางวันก็ไปยืนมองข้อเขียนนั้นด้วยความสนใจเป็นพิเศษ

อาทิตย์แรกนั่นเอง ที่ผมเจอเรื่องน่าขนหัวลุกในห้องเช่าอย่างจังๆ!!

ขณะที่ผมเคลิ้มหลับอยู่ในความมืดสลัว อากาศในคืนฝนตกช่างเย็นฉ่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นความฝันเพราะหลับสนิทหรืออยู่ในภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น...ผู้หญิงสาวผมยาว รูปร่างอวบอัดคนหนึ่งก็ก้าวออกจากผนังห้อง เดินช้าๆ เหมือนล่องลอยเข้ามาหาผมด้วยสีหน้ายิ้มละไม

สรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบเชียบ ผมจ้องมองเรือนร่างสะดุดตาเพศตรงข้าม ผ้าถุงสีเข้มรัดเอวคอดกิ่วอวดสะโพกกลมกลึงผึ่งผาย ทรวงอกเบ่งบานและพุ่งเชิดน่าใจหาย ไหวกระเพื่อมอย่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก

รอยยิ้มของเธอเหยียดกว้างขึ้นจนเห็นฟันขาวสะอาด กลิ่นน้ำอบน้ำปรุงหอมกรุ่นสะกดความรู้สึกให้เตลิดเพริดน่าอัศจรรย์ ขณะที่เธอลงมานั่งพับเพียบเคียงกาย นัยน์ตาดำขลับมองสบตาทั้งยั่วเย้าและท้าทาย ผมยาวสยายหอมซ่านซ่าจนชาวูบไปทั้งตัว

ก้อนเนื้ออวบโตหย่อนลงมากระทบทรวงอกผมก่อน ตามด้วยใบหน้าแสนสวยคลุกเคล้ากับใบหน้าผม หัวใจเต้นโครมคราม มือเท้าเย็นชืดไปหมดด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

ต่อจากนั้นผมลืมไปหมดว่าอะไรเป็นอะไร รู้แต่ว่ากำลังมีความสุขสุดขีดในชีวิต

ต่อมาอีกราว 2-3 คืน สาวสวยคนเดิมก็ก้าวออกมาจากผนังห้อง ยิ้มหวานเยิ้มเข้ามาให้ความสุขเต็มอิ่มแก่ผมในสภาพกึ่งจริงกึ่งฝัน...เธอออกมาจากบริเวณที่มีคำกวี "ปลอบใจแม่ม่าย" นั่นเอง

ประมาณเดือนเศษเธอก็หายไป ผมเองก็ใจหายเช่นกัน...ไม่ได้ถามใครเลยว่ามีสาวสวยมาเช่าอยู่ก่อนผมหรือเปล่า? วิญญาณเธออาจจะสิงสู่อยู่ที่นั่นแล้วหลอนผม...หรือไม่ก็เป็นวิญญาณคนหนุ่มที่หลอกหลอนตัวเองนะครับ!

บันทึกลึกลับ..กระหัง..กระสือ 2 ธ.ค. 54

Posted by KwamRak on 02.2011 [ Ghost ] 0 trackback

โรงหนังผีสิง

Posted by KwamRak on 16.2011 [ Ghost ] 0 trackback
โรงหนังผีสิง

วันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปีที่ 21 ฉบับที่ 7657 ข่าวสดรายวัน
โรงหนังผีสิง

คอลัมน์ ขนหัวลุก
ใบหนาด



"พิบูลย์" เล่าประสบการณ์ขนหัวลุกจากโรงหนัง ชั้นสอง

ผมเคยเป็นเด็กวัยรุ่นย่านสะพานควาย ตอนนั้นถือว่าฮิตมากเพราะมีทั้งห้างสรรพสินค้า ทั้งโรงหนัง 5-6 โรง มากพอๆ กับโรงแรมม่านรูด ตลาดสดอีก 3 แห่ง ปากทางเข้าสุทธิสารยังมีบาร์ผีที่เย้ยพัฒน์พงศ์ให้ได้อายละกัน

ตอนนั้นหนังเอ็กซ์หนังอาร์กำลังฮิต ค่าเช่าวิดีโอก็ปาเข้าไปม้วนละ 50 บาทในยุคแรกๆ เสาร์อาทิตย์ผมมักจะแวบไปดูหาประสบการณ์บ่อยๆ ยอมรับว่าใจยังไม่ถึงอย่างพวกเพื่อนๆ ที่เข้าไปดูทั้งชุดนักเรียนเลย กลัวสารวัตรนักเรียนจับได้อย่างจับเด็กโดดเรียนเล่นเน็ตในสมัยนี้...เดี๋ยวพ่อตีตาย!

วันนั้นสบโอกาส ผมก็ออกจากบ้านไปเดินเที่ยวห้างเมอร์รี่คิงส์ก่อน ดูนั่นดูนี่พอเพลินๆ ใจ พอราวบ่ายสองโมงก็มุ่งหน้าไปโรงหนังที่หมายตาไว้เมื่อวาน เป็นหนังฝรั่งทั้งสองเรื่องเลย

คนดูค่อนข้างบางตา อาจจะเป็นเพราะฉายมาหลายวันแล้วก็ได้ ผมเลือกที่นั่งห่างจากคนอื่นๆ จะได้ดูสบายๆ มีสมาธิเต็มที่

ก็เป็นหนังเรตอาร์ธรรมดา แต่ทำให้วัยรุ่นอย่างผมใจเต้นแรงได้เอาการ

ผมดูหนังบ้าง ดูคนอื่นๆ บ้าง ทุกคนดูคล้ายไม่สนใจนัก แต่บางคู่ก็มีกอดจูบและอาจจะลูบคลำกันบ้าง อันที่จริงผมก็เคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว แต่ทำไมถึงใจเต้นผิดจังหวะทุกครั้งก็ไม่รู้ซีครับ?

"พี่ๆ มาคนเดียวเหรอ?"

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นใกล้ๆ เล่นเอาหวิดสะดุ้ง หันไปเห็นสาวผมยาวในชุดสีดำ แสงสลัวและวูบวาบจากจอทำให้เห็นใบหน้าสะสวยพอใช้ อายุมากกว่าผมนิดหน่อย กำลังนั่งข้างๆ พร้อมกับชะโงกหน้ามายิ้ม นัยน์ตาเป็น ประกาย...อดสงสัยไม่ได้ว่าเธอเข้ามาหาผมจากตรง ไหนกัน?

ขณะที่ผมกำลังอึกอัก เธอก็ยิ้มมุมปาก เอื้อมมือมาวางบนโคนขาผมพลางบีบเบาๆ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาช้าๆ แล้วก็เอนศีรษะอิงไหล่ผมจนได้กลิ่นกรุ่นจากสาบสาว ทำให้ผมใจเต้นแรงกว่าเดิม

รู้อยู่เต็มอกว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า มาคอยล่าเหยื่อในโรงหนัง พวกเพื่อนๆ เคยเล่าให้ฟังมาแล้ว ผมเคยเห็นก็จริง แต่ยังไม่เคยโดนจู่โจมจนถึงตัวอย่างนี้มาก่อนเลย

ด้วยความที่ไม่อยากให้เธอว่าตัวเองคือไก่อ่อน ทำให้ผมนั่งเฉยราวกับเจนจัดมามาก เธอชมว่าผมรูปหล่อ อยากมีแฟนหน้าตาอย่างนี้...ก่อนจะลงเอยว่าเราไปหาความสุขกันดีกว่า!

ผมทำเป็นใจกับภาพพิศวาสในจอ ถามยิ้มๆ ว่าไม่คิดเงินใช่มั้ย?

เธอทำท่าออเซาะ บอกว่าขอสองร้อยเอง ผมนิ่ง แต่ใจเต้นแรงยิ่งขึ้นเมื่อเธอใช้มือกระตุ้นอารมณ์ชายอย่างช่ำชอง

ในที่สุดเธอบอกว่าร้อยเดียวก็ได้ แล้วจัดการกับซิปกางเกงผม ผมรีบปัดมือเธอออก เธอพึมพำว่างั้นก็ไปห้องน้ำ แล้วออกเดินนำหน้าผมที่ลุกเดินตามไปอย่างว่าง่าย...ในตัวผมมีเงินอยู่ร้อยบาทเศษๆ เท่านั้นเอง

ใจจริงอยากรู้มากกว่า ว่าเสียงเล่าลือที่ฟังมามากถึงเรื่องแบบนี้ในโรงหนังจะเป็นยังไง?

ในห้องน้ำชายมีกลิ่นไม่สะอาดเลย แต่ก็ไม่มีคนอื่นๆ เลยเช่นกัน!

"ขอเข้าส้วมแป๊บนึงนะพี่" เธอบอกยิ้มๆ เพิ่งสังเกตว่าเธอนุ่งกระโปรงสั้น สวมเสื้อยืดคอกลม รูปร่างเล็กบางแต่ก็สมส่วนพอใช้ ผมพยักหน้าส่งเดช แต่ใจเต้นระทึก คอยเหลียวมองว่าจะมีใครเข้ามาหรือเปล่า?

จะทำยังไง? ที่ไหน?

พักใหญ่ๆ แล้วเธอก็ยังไม่ออกมา คล้ายกับว่าจะหายสาบสูญเข้าไปในนั้นเลย กลิ่นสกปรกฉุนเฉียวแสบจมูก ขณะที่อากาศเย็นเฉียบกว่าเดิมจนขนลุกซ่า ยิ่งทำให้ผมกระสับกระส่ายมากขึ้น...กลัวว่าคนอื่นจะโผล่เข้าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่ว่าจะมาคนเดียว หรือควงกันมาเป็นคู่อย่างผมกับเธอ...

เงียบกริบ ไม่มีสุ้มเสียงอะไรเลย!!

เธอเข้าห้องน้ำริมสุดด้านใน อีก 3-4 ห้องแง้มประตูไว้ ผมชักอึดอัดมากขึ้นเพราะต้องยืนรอแกร่วนานเกือบสิบนาทีแล้ว อดรนทนไม่ไหวเลยร้องถามเข้าไปว่า...เสร็จรึยัง ทำไมเข้าไปนานจัง เดี๋ยวไม่คอยแล้วนะ...

คำตอบคือความเงียบ ผมสุดจะทนแล้ว ตัดสินใจก้าวเข้าไปเคาะประตูเบาๆ แต่มันเปิดผลัวะเข้าไปบัดดล!

นรกเป็นพยาน! ในนั้นมีแต่ความว่างเปล่า ผมรู้สึกคล้ายโดนตีเข้าตรงแสกหน้าจังๆ ม่านตาพร่าพราย ร้องเฮ้ย...! ออกมาคำเดียวก็เผ่นออกจากห้องน้ำนรกจกเปรตนั่นราวกับลมพัด หัวใจเต้นระทึกเหมือนจะแตกทำลายไป

เด็กส่องไฟวิ่งมาที่หน้าประตู เราชนกันจังๆ เขาคว้าแขนผมไว้ได้ทันท่วงทีก่อนจะเสียหลักล้มลงไป แล้วร้องออกมาว่า... เอาอีกแล้วเรอะเนี่ย?

ผมเผ่นกลับบ้านตัวสั่น เข้าห้องปิดประตูยังใจเต้นโครมคราม มือตีนเย็น รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ คล้ายจะเป็นไข้...ประสาทกินจนหวาดระแวงห้องน้ำนอกบ้านทุกแห่ง มาตั้งเกือบปีกว่าจะหาย

ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้ยี่สิบกว่าปีแล้ว ผมยังไม่เคยเข้าโรงหนังชั้นสองอีกเลยครับ!

ด้วยรัก..จากวิญญาณ!

Posted by KwamRak on 14.2011 [ Ghost ] 0 trackback
 

ด้วยรัก..จากวิญญาณ!

วันที่ 11 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 ปีที่ 21 ฉบับที่ 7652 ข่าวสดรายวัน

ด้วยรัก..จากวิญญาณ!

คอลัมน์ ขนหัวลุก
ใบหนาด

"ป้างาม" เล่าเรื่องขนหัวลุกจากเสียงของความตาย

เรื่องน่าสยองที่จะเล่าสู่กันฟังนี้ เป็นเรื่องความฝันของดิฉันเองค่ะ

เขาว่าคนเราจะมีความสุขที่สุดก็คือเวลานอนหลับ เพราะจะได้ล่องลอยเข้าสู่โลกของตัวเอง มีอิสรเสรีต่อทุกสิ่งทุกอย่าง หมดปัญหายุ่งเหยิงและสับสนจิปาถะในชีวิตประจำวัน..ก้าวเข้าสู่โลกของความฝันที่ทุกคนได้รับสิทธิเสรีทัดเทียมกันทุกประการไม่ว่าคนยิ่งใหญ่หรือคนเล็กน้อย มั่งมีศรีสุขหรือยากจนข้นแค้นปานใด!

บางครั้งในยามลืมตาขึ้น เคยอาลัยอาวรณ์ความฝันที่ประทับใจ จนสงสัยว่าถ้าเราตายไปแล้วจะได้ความฝันเหมือนตอนมีชีวิตหรือเปล่าหนอ?

สมัยรุ่นๆ ดิฉันเรียนไม่เก่ง มีปัญหาในห้องเรียนเสมอ..ขนาดอายุห้าสิบกว่าแล้วก็ยังฝันบ่อยๆ ว่านั่งเรียนหนังสือ ตื่นขึ้นมายังตกใจเป็นนาน นึกว่าต้องไปเรียนจริงๆ

เมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง ดิฉันฝันเห็นผีผู้ชายตนหนึ่ง เป็นชายชราร่างสันทัด ผมขาวโพลน นัยน์ตาดำวาว เดี๋ยวดุร้าย เดี๋ยวเศร้าโศก..ในฝันรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คน!

เรายืนมองหน้ากันในสถานที่ค่อนข้างมืดทึบ..นึกกลัวนะคะ แต่ก็กล้ายืนสู้หน้าเขาเพราะรู้ว่าเป็นความฝัน ผิดกับบางคืนที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่พบเห็นเป็นเพียงความฝันเท่านั้น..พอดีชายชรายิ้มให้อย่างอ่อนโยน แว่วเสียงวู่หวิวมากระทบโสตประสาท

ดิฉันขอถ่ายทอดคำพูดมาสู่กันฟัง ดังนี้ค่ะ

ข้าเคยเป็นคนเหมือนพวกเจ้า เคยมีเลือดเนื้อ มีชีวิต มีหัวใจที่เต้นไม่หยุดหย่อน มีสุขมีทุกข์ มีเสียงหัวเราะเริงร่าและเสียงร่ำไห้ สะอึกสะอื้นคร่ำครวญเมื่อผิดหวังสาหัส ระทมขมขื่นสุดขีด มีเสียงโอดโอยเมื่อเจ็บปวดรวดร้าวถึงหัวใจ

กาลเวลาอ่านไป เกิดขึ้นแล้วก็ต้องตาย ไม่มีใครหลบหนีได้เลย..บ้างถูกเผา บ้างก็ถูกฝัง เพื่อให้คนรุ่นหลังได้มีพื้นที่สำหรับดำรงอยู่ ไม่ว่ามนุษย์ พืชและสัตว์ก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย..สรรพสิ่งอุบัติขึ้น แล้วก็ต้องเสื่อมสลาย แตกดับไป!

น่าขันที่คนเป็นๆ ส่วนใหญ่ลืมพวกข้าหมดสิ้น ไม่เคยฉุกคิดว่าใครเคยอยู่ เคยใช้ชีวิตบนแผ่นดินนี้มาก่อน..ข้าไม่คิดว่าพวกข้าเคยมีตัวตนซะด้วยซ้ำ

หนักกว่านั้นคือ หลายๆ คนเรียกพวกข้าว่าผี! ปีศาจ! อสุรกาย! ต่างๆ นานาตามใจชอบ มิหนำซ้ำยังทำท่าหวาดกลัวพวกข้า ขยะแขยงชิงชังข้า พยายามหาวิธีป้องกันตัวเองจากข้า จนถึงขับไล่ไสส่งข้าด้วยกลวิธีสารพัดอย่าง..อนิจจัง!

เคยฉุกคิดมั่งไหมว่าข้าต้องทนทุกข์ทรมานปานใด เมื่อต้องคืนลมหายใจให้แก่โลก ร่างกายหยุดเคลื่อน ไหวโดยสิ้นเชิง! ข้ากลายเป็นศพ เป็นผี..

ซากที่ไม่มีใครต้องการถูกยัดใส่โลงแคบๆ ก่อนจะเผาหรือฝังทันใด

คิดหรือเปล่าว่าวิญญาณข้ายังอยู่ เดือดร้อน เจ็บปวดแสนสาหัสแค่ไหนเมื่อเปลวไฟเผาผลาญ โหมไหม้คึ่กๆ รอบตัวข้า? กลืนกินข้าจนเหลือแต่กระดูก เสียงแผดร้องโหยหวนล่ะ พวกเจ้ามีใครเคยได้ยินบ้างหรือเปล่า?

ข้าหวาดกลัวสุดขีดแค่ไหน ที่ถูกทิ้งให้นอนโดดเดี่ยวอยู่ในหลุมเปียกชื้น? สัตว์ใต้ดินและหมู่หนอนพากันคลานกระดิบๆ เข้ามากลุ้มรุม แทะกินเลือดเนื้อข้าด้วยความหิวโหยสุดขีดของพวกมัน!

ได้ยินไหม..เสียงร้องโอดโอยครวญครางของข้าน่ะ?

เฮอะ! พวกเจ้ายังพึมพำถึงพวกข้า กระซิบกระซาบ เหลียวซ้ายขวาด้วยความหวาดระแวง..ไอ้บ้างก็ขนลุกขนชันขณะที่ข้ายังทุรนทุรายอยู่ในกองไฟ!

ข้าไม่ใช่ฝุ่นละอองที่โปรยปรายอยู่ในแสงแดด ไม่ใช่สายลมที่พัดผ่านยอดไม้ ไม่ใช่สายฝนที่ตกพรำอยู่ในป่าหรือภูเขา แต่ข้ายังมีความรู้สึก มีจิตวิญญาณ โหยหาอาวรณ์ถึงชีวิตที่มีเลือดเนื้อ มองเห็นและจับต้องได้ ไม่ใช่กลายเป็นอากาศธาตุหรือความว่างเปล่าอย่างที่พวกเจ้าหลายๆ คนเข้าใจ

ข้านึกถึงคนที่เคยสนิทสนม คนที่รักและชิงชังอยู่เสมอมา..

ข้าคิดถึงสมบัติพัสถานที่เคยมี เคยสะสมไว้ด้วยความรักใคร่ แต่ทั้งปวงนั้นข้าก็ได้แต่มองตาปริบๆ ไม่อาจสัมผัสแตะต้องได้เลย แม้แต่เพียงผิวเผินก็ตามที

พวกข้ายังอยู่ในโลกอันว้าเหว่ หงอยเหงาเปล่าเปลี่ยวสิ้นดี! โลกที่ไม่มีทั้งแสงอาทิตย์อบอุ่นยามเช้า แสงจันทร์สีเงินยวงยามค่ำคืน ไม่มีกลิ่นดอกไม้หอมระรื่นชื่นใจ ไม่มีเสียงเพลงขับขานให้เริงรื่นหรือร่ายรำไปตลอดกาลนาน..

มีแต่เสียงสะอื้นและหยาดน้ำตาไหลรินเงียบเชียบ ตกต้องสู่ความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์! โปรดเถิดมนุษย์ทั้งหลาย อย่าได้เกลียดกลัวข้าอีกเลย วันหนึ่ง..ไม่ช้าก็เร็วพวกเจ้าทุกผู้ทุกคน ทุกรูปทุกนาม ก็ต้องมาอยู่ในโลกเดียวกับข้าอย่างแน่นอน!

รายการ Shock Station ย้อนหลัง วันที่ 19 10 2011

Posted by KwamRak on 27.2011 [ Ghost ] 0 trackback

The Shock FM เรื่อง ประสบการณ์ที่ห้องเช่า จากคุณครีม จบและบทสรุป

Posted by KwamRak on 25.2011 [ Ghost ] 0 trackback

รู้จริงป่ะ ช็อกอะเดะ 21 ตุลาคม 2554

Posted by KwamRak on 21.2011 [ Ghost ] 0 trackback

คนอวดผี 19 ตุลาคม 2554

Posted by KwamRak on 20.2011 [ Ghost ] 0 trackback

The Shock FM ย้อนหลัง 10 2011

Posted by KwamRak on 18.2011 [ Ghost ] 0 trackback

คนอวดผี สิงหาคม 2554

Posted by KwamRak on 18.2011 [ Ghost ] 0 trackback
คนอวดผี สิงหาคม 2554 รวม 030854 100854 170854 310854

คนอวดผี กันยายน 2554

Posted by KwamRak on 18.2011 [ Ghost ] 0 trackback
คนอวดผี กันยายน 2554 (รวม) 070954 140954 210954 280954

เดินสาย (รวม)

Posted by KwamRak on 07.2011 [ Ghost ] 0 trackback

The Shock FM 101 ย้อนหลัง เดินสาย 17 9 2011

Posted by KwamRak on 06.2011 [ Ghost ] 0 trackback

เดินสายบ้านร้าง 4 หลัง

Posted by KwamRak on 06.2011 [ Ghost ] 0 trackback

เรื่องเล่าเช้านี้ ภาพติดวิญญาณ ในบาร์อังกฤษ

Posted by KwamRak on 02.2011 [ Ghost ] 0 trackback


Sep 14, 2010
เรื่องเล่าเช้านี้ ภาพติดวิญญาณ ในบาร์อังกฤษ http://www.showded.com

พี่ป๋องเดินสาย......กลัวอะไรดูเอาเอง

Posted by KwamRak on 01.2011 [ Ghost ] 0 trackback